De mooiste zonsondergang: Port de Benniras

Port de Benniras, Cap Roig

Toplocatie. Dat lees je wel eens bij de beschrijving van een hotel in een mooie omgeving. De foto's zijn dan, om het in hippe termen uit te drukken, "geframed" en de realiteit is vaak teleurstellend. In het geval van Port de Benniras doet zich het omgekeerde fenomeen voor. De foto's zijn niet half zo indrukwekkend als de realiteit. Een beschrijving dringt zich op. Voor een amateurfotograaf-en schrijver een hele uitdaging dus. Allez, hier gaan we dan...

Het droevige verhaal van de Windekind uit Antwerpen

De Windekind uit Antwerpen

We bunkeren in San Antoni de Portmani en besluiten om nog een nacht te blijven liggen. We huren een auto om de stad Ibiza te verkennen. Met de boot is dat onmogelijk want er is geen plaats in de jachthaven tijdens het hoogseizoen. Na een rit van ongeveer een half uur bereiken we de stad. We bezoeken eerst, zoals altijd, de jachthaven. We wandelen langs de steigers van de Real Club Nautico de Ibiza en plots krijg ik een schip in de gaten dat ik ken. De Windekind. 

Een vuurtoren zonder wachters

Illa sa Conillera

Illa sa Conillera is een eilandje op ongeveer drie mijl van San Antoni de Portmani en maakt deel uit van het natuurgebied en vogelreservaat op Ibiza. We ankeren in een beschutte baai aan de Oostkant van het eiland. Het is behoorlijke ankergrond al moet je wel goed mikken om het beschermde zeegras te vermijden (ankeren op het zeegras kan je een boete opleveren van een paar duizend euro). Er staat een oude vuurtoren op het eiland.

Ibiza, Ensenada de la Canal, playa de Mitjorn: Hoe lelijker, hoe bloter

Entertainment op Playa de Mitjorn

Ibiza heeft een ander karakter dan Formentera. Het is bergachtig en heeft rotsachtige kusten met diepe cala’s en kleine strandjes. We reserveren een mooring in Ensenada de la Canal, dicht bij Formentera en vlakbij de stad Ibiza. Ensenada de la Canal ligt aan een langgerekt wit strand (Playa de Mitjorn) en vlakbij een duinengebied. Het strand is een euh...belevenis.

De Zuilen van Hercules

De Zuilen van Hercules

Toen ik een jaar of 12 was verslond ik de stripreeks van Alex, een jonge Romein, wiens avonturen zich afspelen tijdens de klassieke oudheid rond de Middellandse Zee. In het derde album “Het vervloekte eiland” reist Alex met een schip langs de Zuilen van Hercules (symbool voor het einde van de wereld) om uiteindelijk het einde van Atlantis mee te maken.

De Golven van Faro

De Golven van Faro

We zeilen, zeer dicht onder de kust, voorbij kilometerslange, lege stranden. Zinderende hitte boven witgeel zand. Een weids, nevelig berglandschap op de achtergrond. Op de voorgrond schuimende azuurblauwe ruggen en stuifwater van metershoge brekers die zich met woest bulderend fanatisme op het land storten.

Een nacht op zee

Een nacht op zee

Mag ik u meenemen voor een nacht op zee?
Voor een magnifieke zonsondergang alsof een dolle kleuter met nieuwe stiften van Caran d’ache (100 kleuren in één doos) volslagen loos is gegaan.
Mag ik u meenemen voor het afscheid van de dag. Hoe de wind plots wegvalt als het donker wordt alsof ergens een enorme ventilator wordt uitgezet.

Porto

Porto

De tocht van Vilano naar Porto bevat dezelfde ingrediënten. Veel zon en veel wind. Oftewel, vertrekken en aankomen met ongeveer 35 knopen. De fok hebben we maar zo gelaten. Beter een gereefde genua die we gemakkelijk en altijd kunnen wegrollen. We sjeezen tegen 9 knopen naar Porto onder volle genua (veel wind went snel).\r\n\r\nPortugal staat ons eigenlijk veel meer aan dan Galicië, qua mensen toch alvast. De Portugezen zijn vriendelijk en toegankelijk. Ze zijn ook véél communicatiever in vergelijking met de nogal stroeve Galiciërs. Iedereen spreekt hier Engels.